4 juni 2026, Napels.
Hoi Elsa en Miro,
Zeventien kilometer buiten het centrum van de stad.
We hebben een woning onder een schuin dak, zestig vierkante meter en dertig vierkante meter terras. Om ons koel te houden een grote ventilator, zoals ik er een vond op straat in Amsterdam. Om het terras een muur daarop een hek, het hek is bekleed met groen dichtmazig gaasdoek. Het terras is voor driekwart overdekt met hetzelfde gaas. Op het muurtje staan kleine potten met vetplanten en cactussen. Op de grond langs de terrasmuur grotere potten met boompjes. De ventilator stond de eerste dagen vierentwintig uur aan. Eergisteren werd het ‘s avonds koeler, ’s nachts zocht ik naar een deken, die vond ik gelukkig.
We hebben een woning onder een schuin dak, zestig vierkante meter en dertig vierkante meter terras. Om ons koel te houden een grote ventilator, zoals ik er een vond op straat in Amsterdam. Om het terras een muur daarop een hek, het hek is bekleed met groen dichtmazig gaasdoek. Het terras is voor driekwart overdekt met hetzelfde gaas. Op het muurtje staan kleine potten met vetplanten en cactussen. Op de grond langs de terrasmuur grotere potten met boompjes. De ventilator stond de eerste dagen vierentwintig uur aan. Eergisteren werd het ‘s avonds koeler, ’s nachts zocht ik naar een deken, die vond ik gelukkig.
Gisteren beklommen we de Vesuvius in een dichte mist en op het hoogste punt begon het te stortregenen. Met wat andere toeristen staan we onder het kleine afdakje van een souvenirwinkeltje annex koffietentje, maar er wordt ook wijn verkocht. Lacryma Christi (Latijn voor “Christus’ traan”) of Lachryma Christi van de Vesuvius is een Napolitaanse wijnsoort die wordt geproduceerd op de hellingen van de Vesuvius in Campanië, Italië. Wij drinken ieder twee bekertjes Americano a drie euro het kopje. De krater ligt verscholen onder een ondoorzichtige laag minuscule waterdruppels.
Mailai weet dat de mist om drie uur zal optrekken, dus blijven we als enigen nog lang hangen bij het laatste winkeltje. Het regenen houdt op, de zon breekt soms even wazig door als een lamp onder een deken. Nieuwe mistwolken jagen af en aan. Tenslotte beginnen we aan de afdaling in onze waterafstotende Goretexjassen (Berghaus en Jack Wolfskin), als ‘echte’ hikers. De meeste bezoekers dragen slechts T-shirts of minder, en korte broeken, ik zie zelfs een keer een paar slippers (man) en paar modieuze schoenen (vrouw) op het stenige pad. Wij zien er als vreemde eenden uit, zij het als enigen goed voorbereid. Ik draag zelfs nog een fleecejasje onder mijn waterdichte Berghaus. Toch klaagt echt bijna niemand, zo doornat en verkleumd als men is. Bij het souvenirwinkeltje kan je doorzichtig blauwe en roze plastic hoezen kopen om jezelf mee te versieren, – regenponcho’s. Die vinden flink aftrek.
Mailai weet dat de mist om drie uur zal optrekken, dus blijven we als enigen nog lang hangen bij het laatste winkeltje. Het regenen houdt op, de zon breekt soms even wazig door als een lamp onder een deken. Nieuwe mistwolken jagen af en aan. Tenslotte beginnen we aan de afdaling in onze waterafstotende Goretexjassen (Berghaus en Jack Wolfskin), als ‘echte’ hikers. De meeste bezoekers dragen slechts T-shirts of minder, en korte broeken, ik zie zelfs een keer een paar slippers (man) en paar modieuze schoenen (vrouw) op het stenige pad. Wij zien er als vreemde eenden uit, zij het als enigen goed voorbereid. Ik draag zelfs nog een fleecejasje onder mijn waterdichte Berghaus. Toch klaagt echt bijna niemand, zo doornat en verkleumd als men is. Bij het souvenirwinkeltje kan je doorzichtig blauwe en roze plastic hoezen kopen om jezelf mee te versieren, – regenponcho’s. Die vinden flink aftrek.
We rijden met de auto naar de betaalde parkeerplaats niet heel ver van de top van de berg, daarna brengt een shuffle ons voor drie euro pp retour drie minuten hogerop, naar de entree, een poortje bewaakt door twee mannen die de online gekochte kaartjes op de telefoon controleren.
We hebben eten bij ons voor de dag maar dat zit in de koelbox in de auto. We kopen twee stukken lauwwarme pizza en drinken onze eigen koffie op een bankje cum tafel dat dreigt om te kieperen met twee aan een kant. Door snel te reageren voorkomen we dat we met tafel-bank omstorten.
Wanneer we terug zijn bij de entree breekt de zon definitief door, het is vijf uur. Alle mist is verdwenen. Zullen we teruggaan naar boven oppert Mailai. Ha, ha, is mijn antwoord. Als argument voer ik aan dat de mist in de krater zomaar niet is verdwenen. Een zwak argument, maar Mailai slikt het.
Zij weet ook, dat ik de energie niet meer heb, dat ik dagen terug (29 mei) van de berm gestort ben waar ik met wat fikse stappen dacht op te kunnen klimmen voor een beter uitzicht en mooiere foto’s van grillige wolkenformaties bij een ondergaande zon. Dat kon ook, maar ik pakte het niet goed aan. Met een klap kwam ik na een (halve) meter omhoog te zijn gerept met de snelheid van vijf meter per seconde op mijn rechterheup terecht op het ruwe wegdek. Na wat geschreeuwd te hebben klom ik alsnog de berm op en hielp Mailai er ook op klimmen. Sinds de dag van het ongeval slik ik de maximaal per dag toegestane hoeveelheid paracetamol. Ik loop als iemand met een gebrek, mank, hinkend, en leun op Mailai bij het omhoog klimmen of omlaag dalen als er geen leuningen aanwezig zijn. Maar toch presteer ik het vijf dagen later de honderd nog wat meter omhoog naar de rand van de krater van de Vesuvius te stiefelen, een zaak van beheerst blijven ademhalen, en de blik strak op het pad gericht, stapje na stapje. De krater is onzichtbaar, maar achteraf besluiten we dat het weer eens een topdag was. En dat was het ook.
Groet,
Rhett Trümmer
Rhett Trümmer
