Elsa en Miro (8 juni 2026, Kokërdhok)

Elsa en Miro (13 juni 2026, Vranjina) / Correspondentie personen / Brieven / Teksten

8 juni 2026, Kokërdhok, Albanië.

Hoi Elsa en Miro,

Het is acht juni. Aan de rand van een stuwmeer. Op de eerste verdieping van een huis, twee slaapkamers een woonkamer, een badkamer, terrasje voor en terras achter, zicht op het meer en de bergen er omheen. Geen keuken echter, een geluk bij een ongeluk. Ontbijt inbegrepen, dat mag er zijn. De eigenaars wonen onder ons. De man heet Frani. Frani spreekt enkel Albanees. Zijn vrouw is op bezoek bij hun dochters Engeland. Die komen over een week met zijn allen naar hier en dan is de hele familie compleet. Frani zucht van genoegen bij de gedachte hieraan. Zijn zoon in Tirana komt dan ook. De ene dochter is getrouwd, de ander is ingenieur informatica. Er hangen foto’s in ons appartement van de ouders en de kinderen. Ook de zoon heeft gestudeerd en is ingenieur dit of dat. Maar nog altijd niet getrouwd, Frani maakt een potverdrie gebaar met zijn hand. Hij is trots als een pauw op wat zijn kinderen hebben bereikt.

Hij komt ons abrikozen uit eigen tuin brengen en pruimen. Bij aankomst moet we met hem een glaasje arak drinken, ad fundum. Maar dat lukt mij niet, als spijtoptand niet-drinker. Ik neem het kleinste slokje mogelijk en zet snel mijn glaasje neer. Ook Saskia leegt haar glaasje niet. Later doen we het restant van onze glaasjes in een potje en ’s avonds doen we er een lepeltje van in ons laatste kopje Chicco (cichorei) van de dag, voor het laatste nul procent biertje.

Het eerste ontbijt bestaat uit een pot heerlijke thee, vijf dik gesneden witbrood voor zijn tweeën; een grote in plakken gesneden tomaat, een stuk komkommer in plakjes, twee spiegeleitjes aan twee kanten gebakken, een schaaltjes honing, twee dikke plakken verschillende kaas en twee worstjes ieder. De worstjes wikkel ik in een servetje. De tomaat smaakt geweldig, de komkommer ook. Een van de schaaltjes honing krijgt hij terug, om het andere wikkel ik een servetje. De kaas die ik niet op krijg bewaar ik in de ijskast, ook voor later.

Frani vertelt ons dat het zijn eigen honing is en laat ons op zijn telefoon foto’s van de bijenkorven zien.

Hij wijst ons het pad naar het stuwmeer. Die gaat via twee hekjes, door het omheinde deel met zijn twee koeien. De moeder, en haar dochter die zwanger is. Frani heeft ook kippen met veel kuikens, eenden, ook met kuikens en drie zwijntjes.

Hij begeleidt ons langs zijn velden met diverse groentegewassen en een kleine wijngaard naar het stuwmeer waar wij op een bankje kunnen zitten. Frani is teruggelopen.

’s Avonds eten we in restaurant Shpani op negen minuten rijden van Kökerdhok, in het dorpje Ulëz, niet ver van de dam met de hydrocentrale. Het is er koel onder de bomen. We krijgen gratis een voorafje en ook het toetje is voor niks. Voor het door ons bestelde, inclusief de drank betalen we vijfendertig euro. Bij het afscheid nemen van de lieve eigenares en haar neef zeggen we dat we morgen terugkomen. Ik zal een fleece meenemen.

Negen juni vertrekken we weer, richting Podgorica in Montenegro, de dag daarop rijden we naar Nova Varoš in Servië. En dan naar Bratunac (→ Srebrenica) voor drie nachten.

Groet,
Rhett Trümmer
—

PS. Goed nieuws van de autoriteit Autostrade per l’Italia:

Info Autostrade//per l’Italia <info@contatti.autostrade.it>
wo 3 jun, 08:27 (5 dagen geleden)
aan mij
Geachte klant,
Wij informeren u dat u voor de onbetaalde tolbon nr. 2468700576 het bedrag van € 3,10 vanaf morgen binnen vijftien dagen kunt betalen via een van de volgende betaalmethoden: …
Voor andere betaalmethoden kunt u de volgende website raadplegen …
Met vriendelijke groeten,
Autostrade per l’Italia

—
5 juni 2026. We zijn aangekomen in Bari voor de overtocht naar Albanië. Het is vijf uur ’s middag. Om elf uur is de boot nog niet vertrokken. Maar het mag de pret niet drukken. Het is allemaal onderdeel van het avontuur.