Zhe Wang (29 december 2025)

Zhe Wang (2 januari 2026)  /  Correspondentie personen  /  Brieven  /  Teksten

Beste Zhe,

In 1998 kocht Aisha, die als gids werkte voor Nature Travel in Ladakh en Nepal, de Mahindra Armada van Tashi Sampel in Manali. Tashi komt uit Zangla in Zanskar, maar woont in Manali en is/was taxichauffeur. De Armada wordt de autofabrikant Mahindra & Mahindra aangeprezen als “The Civilised Beast”. Ze kocht hem om haar moeder en zus in Nepal te verwelkomen en, met mij als chauffeur (bijnaam D. River), een paar weken lang verschillende plaatsen in Nepal te bezoeken. Datzelfde jaar verkochten we de Armada terug aan Tashi.

Direct daarna reisden we met de trein, in een slaapcoupé tweede klas, naar Karnataka om Springmuis en Nero op te halen en terug te brengen naar Leh. Ze logeerden bij een oom, een hooggeplaatste monnik verbonden aan het Gaden Jangtse Thoesam Norling-klooster, onderdeel van een Tibetaanse vluchtelingenkolonie in Mundgod. De reis duurde ruim 30 uur (ongeveer 2000 km). En daarna nog eens 30 uur terug naar Delhi, met de twee jongens van 9 en 11 jaar. Vanuit Delhi vlogen we met z’n vieren naar Leh. We vonden onderdak in een klein pension. We regelden de school voor de kinderen, de Shanti Public School, en een verblijf bij een gezin een paar honderd meter van de school. Dat was het begin van de Ladakh Foundation..

In februari 1999 maakten we, samen met zeven dragers, de tocht over de bevroren Zanskar-rivier, van Chilling in Ladakh naar Pishu in Zanskar. De reis duurde ongeveer tien dagen. Weer een fantastisch avontuur.



Daarna bleven we tot april in Tongde.

We vlogen, vergezeld door de zevenjarige Zhe Wang, met een oude legerhelikopter naar Kargil omdat de pas nog niet open was voor rijdend verkeer – de pas lag onder meer dan een meter sneeuw, de smalle, steile wegen met gevaarlijke haarspeldbochten die naar de pas voerden waren onverhard, onzichtbaar onder de witvlokkige waterdamp verscholen. De weg naar de pas zou pas eind mei of begin juni, zodra de weersomstandigheden het toelieten met bulldozers⁽¹⁾ worden schoongeveegd. Vanaf Kargil reisden we door het lagergelegen, sneeuwvrije Indusdal met een taxi naar Leh.

In Leh regelden we een school voor hem, de Moravische Missieschool. Hij mocht bij Nero en Springmuis wonen, die al bij de familie Kanchi waren ondergebracht.

Vervolgens begonnen we aan een reis van acht maanden vanuit Leh, via Manali en Shimla, per taxi oostwaarts naar Banbassa, de laatste stad voor de grens tussen India en Nepal. Onze eerste stad in Nepal was Mahendranagar. Daar bevindt zich de douane en moesten we onze visa laten zien. Vanaf daar namen we de lokale bus naar Nepalganj, nogal een beproeving, en besloten we door te vliegen naar Kathmandu. Na ongeveer tien dagen in Kathmandu te hebben doorgebracht, vlogen we door naar Bangkok. Van daaruit vervolgden we onze reis met comfortabelere langeafstandsbussen naar Maleisië en Singapore. In Singapore namen we de boot naar Indonesië.

Onze kajuit lag op zeeniveau, door de patrijspoort zagen we: verdwenen we bij iedere golf onder water. Niet eng, maar toch een beetje. De reis over zee duurde ongeveer – ik weet het niet meer precies, dus – zo’n 10 uur.

We reisden met de bus door Sumatra, richting Java, staken weer over met een veerboot en vervolgden onze reis weer met de bus. Na Java gingen we naar Bali, en van Bali per vliegtuig naar Darwin, Australië. Van de reis maakten we honderden dia’s, maar zijn met scannen van de dia’s niet verder gekomen dan India en een paar uit Australië. Vandaar geen afbeeldingen van Thailand, Maleisië, Indonesië. 

In Darwin kochten we een 37 jaar oude Toyota Land Cruiser (J40) vierwielaandrijving met een flinke bullbar⁽²⁾ aan de voorkant voor ongeveer 1500 Australische dollar. We noemden hem Spief, straattaal voor stoer, het woord stamt uit mijn jeugd op de Nederlandse Antillen, waar ik geboren ben.

In drie maanden tijd legden we zo’n 12.000 km af, van Darwin naar de westkust van Australië, en van daar zuidwaarts naar Perth, langs de zuidkust, vervolgens oostwaarts naar Port Augusta, toen noordwaarts, door het midden van Australië naar Coober Pedy, en verder noordwaarts naar Alice Springs, min of meer het middelpunt van Australië, en vervolgens oostwaarts naar de oostkust, Rockhampton, om te eindigen in Brisbane.

Het was de meest avontuurlijke reis die we ooit hebben gemaakt, vol risico’s en soms zelfs levensgevaarlijk. Als je geen satelliettelefoon hebt en je autopech krijgt in de wildernis of de woestijn, op een plek waar niemand komt, kun je omkomen door hitte en dorst. Lees over twee zulke gevallen onder aan de brief.

In december waren we terug in Delhi. We besloten even langs Leh te gaan – een uurtje vliegen – om te kijken hoe het met Bruno, Springmuis en Zhe ging. We konden zien dat ze het goed maakten. We vierden Kerstmis met hen; ze logeerden bij ons in het pension van de oude Jacob, een lid van de Moravische Kerk (Unitas Fratrum) (wiens leden ook wel Moraviërs worden genoemd of Moravische Broeders. Hun hoofdkwartier bevindt zich in het Duitse stadje Herrnhut). Daarna vertrokken we naar Nederland, waarmee ons avontuurlijke leven voorlopig ten einde kwam.

Groet,
Dan River

(Een aantal namen van personen, bedrijven of instituties en plaatsnamen zijn vervangen door fictieve namen.)
—

1. Emma Kirk, 3 februari 2025 – news.com.au. Een 77-jarige toerist is dood aangetroffen in een afgelegen deel van West-Australië nadat haar auto vast was komen te zitten in het zand toen de temperaturen opliepen tot boven de 40 graden. Het lichaam van de vrouw werd zondag gevonden onder een boom in de buurt van een afgelegen toegangsweg bij Mount Augustus in de Gascoyne-regio van West-Australië, ongeveer 1050 km ten noorden van Perth. Ze was naar het gebied gereisd om een beruchte wandelroute naar de top van Mount Augustus te bewandelen, ondanks het feit dat de klim van november tot februari gesloten was na de dood van vier wandelaars in 2019 en 2020. Ze verbleef op een nabijgelegen caravanpark en was zaterdag rond 15.00 uur vertrokken om de route te gaan lopen.

2. Naharnet Newsdesk – m.naharnet.com/stories/en/59784-man-dies-of-thirst-in-australian-outback. Man sterft aan dorst in de Australische outback. Een 25-jarige man overleed en een andere man herstelde woensdag in het ziekenhuis nadat ze vast waren komen te zitten in de barre Australische outback. Dit leidde tot waarschuwingen over de gevaren van de woestijn. Het duo was maandagochtend bezig met een routinecontrole van een bron in de buurt van het veestation ⁽³⁾ Ethabuka, nabij de Simpsonwoestijn in het zuidoosten van de staat Queensland, toen hun terreinwagen vast kwam te zitten in een zandduin. Toen de temperatuur opliep tot 45 graden Celsius en het hen niet lukte het voertuig los te krijgen, probeerden de mannen de 16 kilometer terug te lopen. Mauritz ‘Mo’ Pieterse, 25, zakte enkele kilometers van het station in elkaar, terwijl zijn 30-jarige collega naar verluidt in een benarde toestand werd aangetroffen, lijdend aan extreme uitdroging en hitte-uitputting. “Toen ze werden gevonden, hadden ze onvoldoende water bij zich en uiteraard trad uitdroging zeer snel op,” zei politie-inspecteur Paul Biggin. De overlevende werd per helikopter in veiligheid gebracht nadat hij door bewoners van een naburig perceel was gevonden. Biggin zei dat het overlijden het belang benadrukte van voldoende water en communicatiemiddelen voor reizigers in de uitgestrekte, afgelegen gebieden van Australië. “Gezien de omstandigheden lijkt er een aantal fouten te zijn gemaakt en zoals ik al zei, heeft helaas een jonge man zijn leven verloren,” zei hij. “Of je nu werkt of reist, zorg ervoor dat je voldoende water bij je hebt en dat je kunt communiceren. Iedereen is vatbaar voor de hoge temperaturen die we in de zomer hebben.” De twee mannen waren natuurbeschermers die werkten voor Bush Heritage, een organisatie die de unieke dieren, planten en habitats van Australië beschermt.
—
⁽¹⁾ Bulldozer: een zware, door een bestuurder bediende machine voor het … egaliseren van land, meestal met doorlopende rupsbanden en een breed hydraulisch blad aan de voorkant. De term … (zou) afkomstig … (zijn) van “bulldose”, een slangterm uit de late 19e eeuw. Het grondwoord bull/stier suggereert kracht en felheid, terwijl dose/dosis verwijst naar een hoeveelheid van iets. Bulldozer impliceert een machine die grote hoeveelheden materiaal kan verplaatsen, vergelijkbaar met de kracht van een (kudde) bull(s). (Enigszins aangepast met mijn eigen verklaring.)
⁽²⁾ Bullbars zijn ontstaan ​​in Australië … om voertuigen op het platteland te beschermen tegen loslopend vee – vandaar de naam “bull bar” – en werden vervolgens veelvuldig gebruikt in de landbouw, mijnbouw en bij expedities, waar ontmoetingen met wilde dieren zoals kangoeroes aanzienlijke risico’s met zich meebrengen.
⁽³⁾ Een (vee)station is een stuk land, inclusief de gebouwen die zich hierop bevinden, dat hoofdzakelijk gebruikt wordt voor het fokken van meestal grazend vee zoals koeien of schapen. Het woord is specifiek van toepassing op gebieden in Australië en Nieuw-Zeeland.

Zhe Wang (2 januari 2026)  /  Correspondentie personen  /  Brieven  /  Teksten