Beste Zhe,
Het is me gelukt het verhaal af te ronden, met wederom wijzigingen en toevoegingen aan deel 1 en deel 2. Ik heb een kaart toegevoegd aan deel 2 en wat informatie over mensen die in de Australische wildernis zijn overleden door uitdroging. En foto’s van Bruno, Springmuis en jou.
Ik noem mijn verhaal: ‘Memoires’ van (een deel van) mijn leven, verteld aan de hand van de auto’s die ik heb gehad. Er zijn helaas nogal wat feiten die ik me niet meer precies herinner.
Ik hoop dat je het verhaal leuk vindt zoals het is.
We bezaten zo’n vierenhalf jaar geen auto. [Aisha en ik woonden van 1985 tot 2007 apart, een paar straten van elkaar vandaan. In 2007 trok Aisha bij me in.] In 2005 kon mijn goede vriendin Sandra Babri gratis een klein oud autootje van vrienden cadeau krijgen: een rode Renault 5 – gebouwd tussen 1952 en 1984: de Renault 5; of tussen 1984 en 1994: de Super 5; of later: de Clio. 
Ik weet niet meer precies welk model het was, want ze lijken op elkaar en ik weet dus niet hoe oud hij was). Wij noemen dit type karretjes altijd een beetje spottend ‘asfaltvlo’. Sandra wilde de auto niet. Ze vroeg me of ik interesse had. Nou, waarom niet? Sandra stelde voor om 100 euro cadeau te doen aan de eigenaren. Als ik me niet vergis, werkte ik toen op de administratie van Stichting Welzijn in Utrecht. We kochten nog een Renault 5, ook voor 100 euro, geloof ik, eentje die niet meer rijklaar was, een sloopauto dus, en parkeerden hem op de oprit voor het huis van Aisha’s ouders. We dachten dat we onderdelen ervan konden gebruiken tijdens een lange reis die we in gedachten hadden met de andere Renault 5, die wél in rijdbare staat verkeerde en die we Olmo noemden1. We kochten een handleiding om te leren hoe we de Renault 5 zoveel mogelijk zelf konden onderhouden/repareren. Ik weet niet meer precies hoe lang we Olmo hebben gehad – een maand of zes, of nog langer? Uiteindelijk gaven we hem gratis aan een vriendin van Aisha , Fiffi Fidonc, die er nog een paar jaar in heeft gereden.
Ik weet niet meer precies welk model het was, want ze lijken op elkaar en ik weet dus niet hoe oud hij was). Wij noemen dit type karretjes altijd een beetje spottend ‘asfaltvlo’. Sandra wilde de auto niet. Ze vroeg me of ik interesse had. Nou, waarom niet? Sandra stelde voor om 100 euro cadeau te doen aan de eigenaren. Als ik me niet vergis, werkte ik toen op de administratie van Stichting Welzijn in Utrecht. We kochten nog een Renault 5, ook voor 100 euro, geloof ik, eentje die niet meer rijklaar was, een sloopauto dus, en parkeerden hem op de oprit voor het huis van Aisha’s ouders. We dachten dat we onderdelen ervan konden gebruiken tijdens een lange reis die we in gedachten hadden met de andere Renault 5, die wél in rijdbare staat verkeerde en die we Olmo noemden1. We kochten een handleiding om te leren hoe we de Renault 5 zoveel mogelijk zelf konden onderhouden/repareren. Ik weet niet meer precies hoe lang we Olmo hebben gehad – een maand of zes, of nog langer? Uiteindelijk gaven we hem gratis aan een vriendin van Aisha , Fiffi Fidonc, die er nog een paar jaar in heeft gereden.In 2006 kocht ik voor € 5.500 een Mercedes D5082, gebouwd rond 1978, zo’n 27 jaar oud, onderdeel van het nieuwe grote avontuur. We parkeerden hem ook op de oprit van Aisha’s ouders. De reserve Renault 5 lieten we door een sloopbedrijf wegslepen. Ik kocht machines en hout om de voormalige legerambulance om te bouwen tot camper, en installeerde zelf een dakraam in de Mercedes. Ik geloof dat we hem ook Olmo noemden. 
Maar een paar maanden na de aankoop, tijdens een bezoek en een overnachting bij vrienden in Utrecht, werd onze Mercedes 508D gestolen. Een immense tragedie, een van de pijnlijkste momenten in ons leven. Het verlies achtervolgt ons nog steeds, hoewel minder tegenwoordig, op momenten dat een van ons zich het incident onopzettelijk herinnert en ter sprake brengt. Daarmee viel ons grootse plan voorgoed in duigen: een reis overland naar India: via Europa, Turkije, Iran, Pakistan en vervolgens India. Een waanzinnig plan, alles bij elkaar genomen.
Maar een paar maanden na de aankoop, tijdens een bezoek en een overnachting bij vrienden in Utrecht, werd onze Mercedes 508D gestolen. Een immense tragedie, een van de pijnlijkste momenten in ons leven. Het verlies achtervolgt ons nog steeds, hoewel minder tegenwoordig, op momenten dat een van ons zich het incident onopzettelijk herinnert en ter sprake brengt. Daarmee viel ons grootse plan voorgoed in duigen: een reis overland naar India: via Europa, Turkije, Iran, Pakistan en vervolgens India. Een waanzinnig plan, alles bij elkaar genomen.
In 2007 besloot Aisha in India, waar we sinds 1995 bijna jaarlijks naartoe reisden, de Tata Sumo Spacio te kopen, wederom via Tashi Sampel (zie deel 2, 1998, Mahindra Armada), een model uit 2002, vijf jaar oud, met een paar centimeter speling in het stuurwiel [speling in het stuurwiel duidt vaak op problemen met de ophanging. Losse of versleten onderdelen zoals stuurstangen of kogelgewrichten kunnen dit probleem veroorzaken]. De auto was al vijf jaar intensief gebruikt door de vorige eigenaar, een taxichauffeur, op de ruige Himalayaweg van Manali naar Leh en terug naar Manali. We noemden hem Jumpie, een verwijzing naar het stuiteren op de vaak hobbelige en gevaarlijke wegen vol gaten door de Hoge Himalaya. We hebben tot 2024 van Jumpie genoten, niet zonder gedegen jaarlijkse onderhoudskosten. Toen hebben we hem aan Tamchos cadeau gedaan. Hij wordt nog steeds af en toe gebruikt en staat geparkeerd op het terrein van zijn ouders in Chuchot (Ladakh).
Van april 2022 tot ergens in 2023 gebruikten we in Nederland regelmatig de auto van Fiffi, die we eerder noemden. Een (vijfdeurs) Mitsubishi Colt uit 2006, alweer zo’n typische asfaltvlo. We deelden hem met haar en een andere vriend van Fiffi, Sanne Distel. We droegen bij aan de vaste kosten (verzekering, wegenbelasting, parkeren, onderhoud) en de brandstof die we verbruikten. Aisha en ik noemden heet autootje Greyhound.
In 2024 kochten Aisha, Fiffi en Sanne samen een andere auto: een Toyota Auris met slechts drie deuren, één aan elke kant en de achterklep, bouwjaar 2011.
Op 15 oktober 2025 heeft Aisha de andere twee eigenaren, Marijke en Ans, uitgekocht en is de auto helemaal van haar. Overigens lijken de Mitsubishi en de Toyota Auris erg op elkaar, vindt je niet?
Op 15 oktober 2025 heeft Aisha de andere twee eigenaren, Marijke en Ans, uitgekocht en is de auto helemaal van haar. Overigens lijken de Mitsubishi en de Toyota Auris erg op elkaar, vindt je niet?
We noemen hem Grijze Muis. We kunnen hem nog niet in onze straat in Amsterdam parkeren omdat we geen parkeervergunning hebben. De wachttijd voor een parkeervergunning in Amsterdam is momenteel circa elf maanden, afhankelijk van de wijk waar je woont. Wij wonen vrij dicht bij het centrum, waar de wachttijden langer zijn. Buiten de stad kunnen we de auto gratis parkeren. Dus onze Grijze Muis staat op twintig minuten fietsen van ons huis. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel. Fietsen is gezond en je kunt nooit genoeg bewegen. We fietsen één keer per week naar onze Grijze Muis en nemen hem mee voor een ritje, allemaal binnen ruwweg een uur rijden van de parkeerplaats. We rijden naar het strand en de zee voor een lange wandeling, of naar een biologische boerderij om kaas, melk en yoghurt te kopen, of we bezoeken een museum. Grijze Muis heeft ook beweging nodig.
Hartelijk,
Dan River
Dan River
PS. Mijn eerste gemotoriseerde vervoermiddel, waarvoor ik de helft van de aankoopprijs zelf moest betalen en mijn ouders de andere helft, was een tweedehands (hoe kan het ook anders) Mobylette Peugeot BB. [Op de foto, van links naar rechts: Lilly, ik, Lola en Lala. Lilly en Lola zijn zussen, kinderen van vrienden van mijn ouders. Lala is mijn zus, vier-en-een-half jaar jonger. Foto genomen in 1968]
Dit was in Groothertogdom Luxemburg, ik woonde nog bij mijn ouders, ik was ongeveer zeventien jaar. We huurden destijds een oude boerderij voor weinig geld in Räisduerf. Räisduerf was niet meer dan een gehucht aan de rivier de Sauer, veertig km van Luxemburg-stad, waar mijn vader als corrector werkte bij de drukkerij van de Europese Commissie en wij naar de Europese School gingen.
Om de bromfiets te kunnen betalen, werkte ik op zondagen als dierenverzorger voor een man (ik ben zijn naam vergeten) met een meubelzaak in Luxemburg-stad die een privédierentuin bezat. Hij moet behoorlijk rijk zijn geweest. Zijn villa en de dierentuin (met wolven, apen en ik weet niet meer welke andere wilde dieren) lagen een paar kilometer buiten de stad (ik weet de naam van het dorp niet meer. Misschien was het Éiter). De man was zo dol op de dierentuin dat hij uiteindelijk failliet ging.
Ik werkte daar op zondagen en de rest van de week ging ik naar school. Het was om en nabij een uur rijden naar de dierentuin. Een nieuwe bromfiets haalt wel 50 km per uur. Maar hij was niet nieuw. Ik schat dat het plusminus 40 km rijden was van Räisduerf naar de dierentuin. Luxemburg is behoorlijk heuvelachtig, waardoor mijn tweedehands brommer aanzienlijk langzamer ging.
(Een aantal namen van personen, bedrijven of instituties en plaatsnamen zijn vervangen door fictieve namen.)
—
—
1 Olmo verwijst naar een van de hoofdpersonages in de film 1900.
1900 of Novecento is een zes uur durende film uit 1976 van regisseur Bernardo Bertolucci. De hoofdrollen worden gespeeld door Robert De Niro en Gérard Depardieu. De film speelt zich af in Emilia, de regio waar regisseur Bertolucci opgroeide. Aan het begin van de 20e eeuw worden in Italië twee jongens op dezelfde dag geboren. De ene heet Alfredo Berlinghieri, de andere Olmo Dalcò. Alfredo is de zoon van een rijke landeigenaar, terwijl Olmo de zoon is van een arme, socialistische boer. Alfredo begint al op jonge leeftijd te rebelleren en raakt bevriend met Olmo. Na de Eerste Wereldoorlog blijft hun vriendschap bestaan. Maar wanneer het fascisme opkomt, raken de vrienden van elkaar verwijderd. Alfredo walgt van het fascisme, maar besluit zich niet met politiek te bemoeien, terwijl Olmo besluit ertegen te vechten. Na verloop van tijd groeien de twee jeugdvrienden steeds verder uit elkaar.
2 Mercedes L508D De Mercedes 508D, ontstaan in 1969, is uitgegroeid tot een icoon onder avonturiers. Oorspronkelijk ontworpen voor het leger, combineren deze robuuste busjes kracht met compactheid. Hun vintage look en sterke dieselmotor maken ze populair voor roadtrips, festivals en als foodtrucks. In dit artikel verkennen we de geschiedenis van deze “Düdo’s” en waarom wij kiezen voor deze onverwoestbare klassiekers.
1900 of Novecento is een zes uur durende film uit 1976 van regisseur Bernardo Bertolucci. De hoofdrollen worden gespeeld door Robert De Niro en Gérard Depardieu. De film speelt zich af in Emilia, de regio waar regisseur Bertolucci opgroeide. Aan het begin van de 20e eeuw worden in Italië twee jongens op dezelfde dag geboren. De ene heet Alfredo Berlinghieri, de andere Olmo Dalcò. Alfredo is de zoon van een rijke landeigenaar, terwijl Olmo de zoon is van een arme, socialistische boer. Alfredo begint al op jonge leeftijd te rebelleren en raakt bevriend met Olmo. Na de Eerste Wereldoorlog blijft hun vriendschap bestaan. Maar wanneer het fascisme opkomt, raken de vrienden van elkaar verwijderd. Alfredo walgt van het fascisme, maar besluit zich niet met politiek te bemoeien, terwijl Olmo besluit ertegen te vechten. Na verloop van tijd groeien de twee jeugdvrienden steeds verder uit elkaar.
2 Mercedes L508D De Mercedes 508D, ontstaan in 1969, is uitgegroeid tot een icoon onder avonturiers. Oorspronkelijk ontworpen voor het leger, combineren deze robuuste busjes kracht met compactheid. Hun vintage look en sterke dieselmotor maken ze populair voor roadtrips, festivals en als foodtrucks. In dit artikel verkennen we de geschiedenis van deze “Düdo’s” en waarom wij kiezen voor deze onverwoestbare klassiekers.