12 mei 2026, Borgo Vendone, Liguria
Hoi Elsa en Miro,
Intussen in Italië – een stukje de Voor-Alpen in, in een geheel groene omgeving een ruime sous-terrain, een koele ruimte met prettig, getemperd licht, uit een enkel bovenlicht en de open deur, die is voorzien van een hor. Niet zozeer tegen muggen, maar tegen vliegen.
Van Marseille naar Italië dachten we weer tolwegen te kunnen vermijden, tot we doorkregen dat het volgen van de kronkelige kustlijn ons een reistijd van tien uur zou opleveren. Na vier uur kregen we dat inzicht met nog de helft voor ons, terwijl de hele rit maar vier uur hoefde te duren, en werd het alsnog tolweg. Dat kostte ons ruim dertig euro. Tolwegen en parkeren in de stad zit niet in de kostenraming. Aan parkeren in Marseille (vijf nachten) zijn we negenenvijftig euro kwijt. ‘A bit of a bummer, one could say’, maar Malai zit er niet over in.
13 mei 2026
Tweede dag. Gisteren een prachtige wandeling gemaakt over de weg en daarna over een smal pad. Schitterende uitzichten op de préalpes, overlappende diepgroene allengs vervagende heuvelruggen (sfumato[1]), onooglijk kleine dorpjes met kerktorentjes her en der op de heuvels. Door dicht loofwoud, woekerend struweel (struikgewas, bosschage, kreupelhout). Langs oude overwoekerde terrasjes, wegroestende machientjes, kleine tractoren, en ander gereedschap, een stapel oude bijenkorf dozen of laden in verval waar nog bijen omheen zwermen, maar waar geen menselijke haan meer naar kraait, verderop nog in gebruik zijnde terreintjes, veel olijfboomgaarden. Beekjes, waaruit het zuivere water via kleine waterzuiveringsinstallaties in pijpen meest ondergronds naar de huizen in de dorpjes wordt geleid.
14 mei 2026
Derde dag. Gisteren reden we met Muis naar een dorpje op een paar kilometers van ons gehucht. Daar zou een kruidenierswinkel zijn en een aardig eetetablissementje. Het klopte allebei. Het kruidenierswinkeltje gaat pas open om vijf uur, wordt ons verteld. Het etablissement met rode, witte en blauwe tafeltjes en stoelen[2], is open en wordt gerund door een echtpaar. Het blijkt een muziek- en kunstcafé, met instrumenten in een hoek en dure kunstboeken op de tafel bij de ingang. De man is een spraakzame geleerde die in de aangrenzende bibliotheek werkt aan zijn volgende artikel. Ik stel hem allerlei vragen. Die hij allemaal enthousiast beantwoordt. Daardoor rijzen nieuwe vragen in mij op, hij gaat zitten tijdens het beantwoorden en als hij daarmee klaar is staat hij op van zijn stoel om even later weer te gaan zitten. Intussen bestelden we twee kopjes espresso. Hij onderhoudt zich ook vriendelijk met een stokoudje, die na minuten van zijn stoel komt en voetje voor voetje naar de deur loopt al pratend met de unieke manager van dit café-restaurant met gevoel voor kunst. We ontmoeten zijn vrouw, die alleen Italiaans spreekt, terwijl de geleerde beter Frans dan Engels kan, dus gaan we verder in het Frans. Op vrijdag is het pizzadag. We laten ons op de lijst zetten. Zijn vrouw is de chef. Al het eten handgemaakt. Ook het deeg dus. Bij het afrekenen blijkt een espresso maar één euro te kosten. Eindelijk eens een keer een eerlijke prijs. Ja, zegt de manager, die winstmaximalisatie elders is schandalig, en die arme oudjes hier kunnen dat niet betalen. Het dorp liep leeg, vertelt hij, er wonen nu vierhonderd mensen, vijfentwintig huizen zijn in het bezit van buitenanders, die hier een deel van het jaar doorbrengen. Ik ben stinkend jaloers op die buitenlanders, want het is hier onbeschrijflijk fantastisch. In het café wordt niet regelmatig muziek gespeeld, maar wanneer een bezoeker, een dorpsgenoot of toerist er zin in heeft.
De manager is ook museumdirecteur van een open-op-afspraak-museumpje in Albenga aan de Ligurische Zee, op pak’mbeet twintig kilometer van het café-restaurant af, het Tribaleglobalemuseum, en hij reist regelmatig naar tribale plekken in de wereld om daar met kunstenaars afspraken te maken over een tentoonstelling in het Tribalegloobalemuseum[3].
Vanavond gaan wij pizza eten bij de wijsgeer en de chef in het dorpje Onzo.
Ons verblijf in Borgo Vendone staat in het teken van het even vijf dagen rustig aan doen, wat wandelen in de oerwouden, en het finaliseren van de reisverhalen. We wasten onze kleren en deden inkopen in Albenga[4] met architectonische wortels in de vijfde eeuw.
Groet,
Rhett Trümmer
Rhett Trümmer
—
[1] (ital., dampig, wazig) in de schilderkunst een beeld met weeke, wegsmeltende omtrekken; in denzelfden zin wordt ook „vaporoso” gebezigd. https://www.ensie.nl/betekenis/sfumato
[2] foto van interieur op Google Maps
[3] http://www.tribaleglobale.it/chisiamo/chisiamo.htm
[4] https://nl.wikipedia.org/wiki/Albenga
[2] foto van interieur op Google Maps
[3] http://www.tribaleglobale.it/chisiamo/chisiamo.htm
[4] https://nl.wikipedia.org/wiki/Albenga
—
12 mei 2026 – Borgo Vendone en omgeving.
14 mei 2026 – Borgo Vendone en omgeving.
13 mei 2026 – Albenga.
13 mei 2026 – Albenga – Kathedraal van de Heilige Aartsengel Michaël
13 mei 2026 – Albenga – Battistero
12 mei 2026 – Borgo Vendone en omgeving.
14 mei 2026 – Borgo Vendone en omgeving.
13 mei 2026 – Albenga.
13 mei 2026 – Albenga – Kathedraal van de Heilige Aartsengel Michaël
13 mei 2026 – Albenga – Battistero

